Ta strona korzysta z cookies, czyli niewielkich plików zapisywanych w Twoim urządzeniu - dowiedz się więcej rozumiem

Narzedzia

Siła Natury
sadasd

Stroje Ludowe

Stroje osadników chłopskich z pierwszej polskiej fali osadniczej w Brennej nie są nam obecnie znane. Znane są dopiero stroje wywodzące się z drugiego – wołoskiego nurtu osadniczego. Wołosi wnieśli bowiem do społeczności breńskiej strój góralski, zwany „wałaskim”, który został przyjęty przez rolniczą ludność zamieszkującą ówczesną Brennę i był następnie powszechnie przez całą tę społeczność przez długi czas noszony. Strój ten zanikł przypuszczalnie w ostatnich dziesiątkach XIX wieku lub na początku wieku XX.

W tradycyjnym stroju górali z Brennej wyróżnia się strój letni, zimowy i świąteczny. W stroju kobiecym występowały następujące jego elementy:

ciasnocha – koszula z cienkiego płótna lnianego, uszyta z dwóch części, tj. stanika – stoniczka oraz ze spodka, luźniejszej części przyszytej  do stoniczka,

kabotek  - rodzaj bluzki uszytej z białego cienkiego farbowanego płótna

zapaska tylnia - fortuch: w kolorze ciemnogranatowym, mocno marszczona w pasie lub drobno plisowana,

modrzyniec, fortuszek  - zapaska przednia : jest  to fartuszekzwany modrzyńcem , uszyty z płótna farbowanego na modry kolor i ręcznie zdobionego w motyw roślinny,

szatka – przykrycie głowy, chustka ta tworzyła komplet z fartuszkiem i była wiązana pod brodą,

czepiec  - naczółek przykrywany chustką, noszony przez mężatki,

kiyrpce – obuwie uszyte ze skóry świńskiej

Elementy te stanowiły w zasadzie część stroju letniego. W okresie zimowym lub w chłodniejsze dni w kobiecym stroju występują jeszcze : kożuch, hacka, łoktuszka, ciepłą jakla oraz kopytka i nogawiczki. Chociaż łoktuszki i lżejsze jakle były noszone także w lecie.

koszula  - uszyta z białego płótna lnianego, obszerna i długa, bez kołnierza, z przodu rozcięta, związana pod szyją tasiemką,

wałaszczoki – spodnie uszyte z białego sukna, obcisłe, latem spodnie płócienne z białej lnianej tkaniny, szerokie, zwane gaciami

bruclik (westa)  - kamizelka koloru czarnego lub brunatnego,

gunia – wierzchnie okrycie zarzucane na ramiona, koloru ciemnobrunatnego,

nodstawki – sznury z wełny owczej lub koziej, służyły do obowiązywania dolnej części nogi.

kopyta – rodzaj skarpet uszytych z materiału sukiennego, koloru  białego owijane przez nodstawki,

strzechocz – czarny półkolisty kapelusz góralski z szerokim rondem,

baranica – zimowa czapka z futra baraniego

Po zarzuceniu tego stroju mężczyźni przyjęli ubiory fabryczne, głównie robocze drelichy, które okazały się tańsze, a także praktyczniejsze w różnego rodzaju pracach, szczególnie najemnych – od stroju wałaskiego, który był szczególnie przydatny przy pastersko – sałaszniczym trybie życia, który prowadzili już tylko nieliczni mieszkańcy wsi.

Co się tyczy stroju kobiecego, to należy zaznaczyć , że pod koniec  XIX wieku przyjął się również w Brennej kobiecy strój cieszyński, to jest strój mieszczek cieszyńskich, noszony wyłącznie jako strój paradny.